တစ္ခါက ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးသည္ မိမိေက်ာင္းရွိ ကုိရင္ၾကီးတစ္ပါးအား သဒၵါ၊ သၿဂၤ ိဳလ္၊ စာ၀ါမ်ား ပုိ႕ခ်ေပးစဥ္ နည္းေပး လမ္းၿပအေနၿဖင္႕ “စာဆုိတာ ၾကံရတယ္ကြ၊ ၾကံမွသာ စာေပရဲ႕ နက္နဲမႈ အဓိပၸါယ္ဟာ ေပၚလြင္ထင္ၿမင္လာၿပီး ေမ႕ေပ်ာက္မသြားႏုိင္တာ” ဟု ဆုံးမစကား ေၿပာၾကားလုိက္၏။ ထုိ႕ေၾကာင္႕ ကုိရင္ၾကီးသည္ ညအခ်ိန္ လသာသာ ထုိင္ခုံေပၚတြင္ထုိင္လ်က္ ၾကယ္ေတြကုိ ၾကည္႕ရႈၿပီးေန၏။ ဘုန္းၾကီးသည္ ကုိရင္ၾကီး၏ အနီးသုိ႕ ကပ္လ်က္ “ ဟဲ႕ ကုိရင္ၾကီး ဘာမ်ား စိတ္ကူးေနသလဲ” ဟု ေမးလုိက္ရာ၊ ကုိရင္ၾကီးက “ စာၾကံေနတာပါ ဘုရား” ဟု ၿပန္ေလွ်ာက္ထားေလ၏။
“ဘာစာမ်ားၾကံေနသလဲ” ဟု ထပ္မံေမးၿမန္းလုိက္ရာ ကုိရင္ၾကီးသည္ မုိးေပၚသုိ႕ၾကည္႕လ်က္ “အထက္မုိးေပၚက ၾကယ္ေတြဟာ ဘာမ်ား ေခ်းယုိခ်ပါလိမ္႕ၾကံေနပါတယ္ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္လုိက္ရာ ဆရာေတာ ္ဘုန္းေတာ္ၾကီးသည္ ေဒါသၿဖစ္မႈထက္ ရယ္ၿပဳံးလုိမႈ ပုိကာ “ တယ္ စာၾကံေကာင္းတဲ႕ ကုိရင္ၾကီးပဲ ” ဟု ေၿပာဆုိ ညည္းညဴလုိက္ေမေလေတာ႕သည္။
စာ ၄၁၊ ဘုရားေက်ာင္းကန္အနီးမွ ၿမန္မာ ပုံၿပင္မ်ား၊ လူထုဦးလွ ၁၉၆၅
